گــاهــی .. آنـکـس کـه مـی خـنـدد و مـی خـنـدانـد.. مـیـخـواهـد حـواسـت را از چـشـمـانِ گــریــانـش پــَرت کـنـد ..

تعجب نکن اگر برایت شعر تازه ای نمی نویسم تمام مدادها وقتی خیس می شوند نمی نویسند....

حل شده ام مثل یک معما... راست می گفتی... ساده ام...!

عاقبت از بهار گل سرخی به یادگار خواهد ماند گل سرخی که آرزو داشت یک روز در میان موهای تو در باد برقصد ...

دل را به کدامین دریا باید زد تا هیچ موجی دیگر به ساحل بازش نگرداند ...

بساط شعر و شرابم، به پا کنید مرا هوای گریه ندارم رها کنید مرا به خندههای من اینجا دخیل میبندند خدا نکرده مبادا خدا کنید مرا... شما که اول و آخر قرارتان این است به زخم خنجر خود آشنا کنید مرااگر بناست

شانه ی جادّه ها همیشه گریه گاه ِ ماشین های تک سرنشین است...! ((مینا آقازاده))

در جغرافیایی که حتی پروانه ها هم از کودکان بیشتر عمر میکنند شما بگویید من چه شعری بنویسم؟

قاصدک شعر مرا از بر کن

بنشین روی نسیمی که ز احساس برون می آید

برو آن گوشهٔ باغ

سمت آن نرگس مست

که ز تنهایی خود دلتنگ است

و بخوان شعرم را در گوشش

یک نفر خواب تو را می بیند ((سهراب سپهری))